Zaprzyjaźnij 

się

z marzeniem

POLONIŚCI MAGIŚCI 
 2. zadanie gry czytelniczej GWO „Między nami czytelnikami”
 
MASHUP, CZYLI MIKSUJEMY LEKTURY: 
„Oskar i pani Róża” E.E. Schmidt 
 „Akademia pana Kleksa” J. Brzechwa
 „Rejs” A. Onichimowska 
„Ania z Zielonego Wzgórza” L.M. Montgomery 
 
KL. 6. – KROTOSZYNY 2016/2017
Nadeszła kolejna wiosna. Na Wyspie Księcia Edwarda właśnie zakwitły wiśnie. Osypane śnieżnobiałym kwieciem przypominały młode panny w białym koronkowym welonie. 
W szpitalu na Zielonym Wzgórzu od wielu, wielu  miesięcy przebywał  chłopiec o imieniu Oskar. 
 Był  bardzo, bardzo, bardzo chory … Wiecie,  co to znaczy,       kiedy ktoś jest bardzo, bardzo, bardzo chory?  Jego rodzice byli tak załamani, że nie wiedzieli, jak z synem o tym rozmawiać. Dlatego nie mogli się szczerze porozumieć.  I wszyscy, nie da się ukryć, wszyscy          z tego powodu cierpieli. Smutno nam, kiedy o tym mówimy. Niestety – życie to nie bajka. 

Ale Oskar pomimo słabego stanu zdrowia  pozostawał wyjątkowo pogodnym  dzieckiem.  Na jego dobry nastrój miał  też zapewne widok ze szpitalnego tarasu. Kiedy Oskar wychodził zaczerpnąć świeżego powietrza, w dolinie widział długi, kręty jak rzeczka staw rodziny Barrych, który Ania Shirley nazwała Jeziorem Lśniących Wód: „Pośrodku przecinał go mostek, a bursztynowe piaszczyste wydmy odcinały               od szafirowej zatoki. Woda mieniła się tęczą barw szafranu, szkarłatu,  jaśniejszej i ciemniejszej zieleni oraz wieloma odcieniami,                na które jeszcze nigdy nie znaleziono właściwej nazwy. Powyżej mostu staw wślizgiwał się między kępy jodeł i klonów, prześwitując ciemną wodą wśród cieni poruszających się gałęzi. Tu i ówdzie ze stromego wybrzeża wychylała się dzika śliwa niby biało ubrane dziewczę, wspinające się na palce, by ujrzeć w wodzie swe własne odbicie. Z bagien w pobliżu stawu rozlegał się dziwnie jasny i melancholijny chór żabich głosów”.

 	Można  powiedzieć, że Oskar miał też szczęście z tego względu,      że  czuwał przy nim niezwykły człowiek (a może guzik zamieniony               w człowieka?): Ambroży Kleks.  Był lekarzem innym, niepospolitym. Świadczył o tym już jego niebanalny wygląd. Miał kolorowe włosy, pomarańczowe wąsy i czarną jak smoła brodę. Poza tym jego serce było chyba złote, ba, szczerozłote! 
Pacjenta Oskara i doktora Ambrożego łączyło poczucie humoru                        oraz marzenie, aby wypłynąć w rejs.
-Dzień dobry panie Kleksie! - wykrzyknął radośnie chłopiec w pewien słoneczny poranek. Jednak jego blade policzki świadczyły o tym że…. choroba nie odpuszcza.
 	- Dzień dobry Oskarze! Jak się czujesz? – przywitał się zatroskany lekarz   i natychmiast zaczął go badać.
- Dziś dobrze – uspokajał Oskar. - Wie pan co mi się dzisiaj śniło? 
-Nie, nie wiem, opowiesz mi? – pan Kleks usiadł na łóżku i uważnie osłuchiwał chłopca różowym stetoskopem.
- Śniło mi się, że … że… - z przejęcia i osłabienia Oskar nie mógł się płynnie wysłowić – że wypłynęliśmy w rejs! Nasz statek nazwaliśmy "Siódemką", dlatego że przecież siedem to szczęśliwa liczba. Byliśmy tacy naprawdę szczęśliwi!  A ja jutro mam urodziny i jest mi smutno. Rodzice nie zapytali, co chcę dostać na urodziny? Czyżby zapomnieli?
Pan Ambroży słuchał go jednym uchem. Był dziwnie rozkojarzony,  rozdrażniony.  Czyżby znów zabrakło piegów od golarza Filipa? A może jadalnych szkiełek? 
- Panie doktorze! - zawołała znienacka jedna z pielęgniarek. Pan Kleks szybko wyszedł. Nawet się nie pożegnał. I tego dnia już nie wrócił.

Nazajutrz przyjechali rodzice Oskara. URODZINY! Zwykle urodziny nie były dobrze wspominane przez niego. Nawet, gdy był zdrowy, rodzice kupowali mu prezenty, o które wcześniej prosił. I teraz od trzech lat przychodzili do szpitala, dawali mu prezent, posiedzieli chwilę w ciszy, ukradkiem wycierali łzy, odchodzili. 
Tym razem było inaczej. Nie pytali się wcześniej, jaki chce dostać prezent. A jednak nie zapomnieli! Przyszli! 
- Sto lat, sto lat! Niech żyje, żyje nam! A kto? Oskar! – zaśpiewali, wchodząc z tortem i kopertą.   O! Co się dzieje?! Sytuacja była inna. Lepsza.
- Proszę, synku, to twój prezent - powiedziała   mama podając żółtą kopertę, gdy Oskar zdmuchnął świeczki na torcie. Ile? Sprawdźcie na ilustracji.
-Bilety na rejs! – wykrzyknął zdumiony, gdy otworzył kopertę - Za tydzień! Skąd wiedzieliście! 

W środku znajdowało się sześć biletów:  dla Oskara,  jego rodziców,  dwóch najlepszych przyjaciół: Pawła i jego brata Kuby,                   i oczywiście -  pana Kleksa. 
Po chwili dołączyli kolejni goście i wszyscy usiedli razem przy niewielkim, białym, plastikowym stoliku. Zjedli po kawałku tortu, pośmiali się i pożartowali. Oskar tego dnia był  naprawdę wyjątkowo radosny. Rodzice nawet się uśmiechali.
I zaczęło się planowanie trasy, pakowanie,                          przygotowywanie  do rejsu. Oskar pojechał z rodzicami obejrzeć statek. Był niewielki, ale  piękny!  Na obu burtach miał napis "Siódemka"(tak jak we śnie).

 	W końcu nadszedł ten dzień – dzień, w którym mieli wypłynąć. Wszyscy spotkali się na wzgórzu przed szpitalem.  Następnie dwoma samochodami dotarli do przystani i  wsiedli na „Siódemkę”. Rozgościli się wygodnie. Do dyspozycji  mieli trzy pokoje pod pokładem: jeden był Oskara, Kuby i Pawła. Drugi pana Kleksa, a ostatni zajmowali rodzice Oscara .

 	 Rejs trwał dwa tygodnie. Poza chorobą morską mamy Oskara wszystko upłynęło w najlepszym porządku. Podziwiali cudowne wschody  i zachody słońca,  popijając niezwykłą gorącą czekoladą z przepisu pana Kleksa. Rozmawiali, żartowali. Wieczorami grali                                   w przeróżne planszówki.  Uwielbiali być razem, w przeciwieństwie             do ostatnich lat. Czas upłynął im bardzo szybko, wydawało się, że dwa tygodnie minęły jak jeden dzień.  

 	Po powrocie okazało się, że Oskar ma zdumiewające wyniki badań kontrolnych.  
- Nie, to niemożliwe, nieprawda! - wykrzyknął zdumiony pan Kleks.
- Dlaczego? Jest aż tak źle? - mama Oskara spodziewała się najgorszego.
Pan Kleks zalecił jeszcze jedne badania, ale nie powiedział dlaczego. Następnego dnia   wszedł do sali  z uśmiechem od ucha do ucha                 i uroczyście oznajmił:
- Oskarze mam dla ciebie świetną wiadomość! Nie wiem, jak to się stało. Nie mogę tego racjonalnie wytłumaczyć, ale bardzo, bardzo się cieszę! Jesteś zdrowy! Po chorobie nie ma najmniejszego śladu.
Wszyscy obecni w pokoiku zaniemówili z niedowierzania, radości, wzruszenia.

 

 I od tej pory po tej straszliwej chorobie poza łysiną na mojej głowie nie ma już żadnego śladu. Staram się cieszyć każdego dnia każdą minutą, a nawet sekundą. Życie może się skończyć w każdej chwili.                Z rodzicami dogaduję się teraz wspaniale. Utrzymuję stały kontakt            z panem Kleksem. Nie jestem już dawnym Oskarem. Kuba i Paweł mówią,  że jestem lepszym Oskarem .
Mam 12 lat, jestem starszy i mądrzejszy. Co roku wypływamy               w rejs tym samym statkiem, naszą „Siódemką”. Zawsze czuję się tak,  jakby to była pierwsza wspaniała wyprawa. 
Poznaliście moją historię, a jaka jest Wasza? Macie marzenia? Pamiętacie, że należy cieszyć się z wszystkiego w każdym czasie               i że w nawet najgorszym zdarzeniu da się zaleźć pozytywne zakończenie?
Pozdrawiam
Oskar 

Drogi Czytelniku,
 jak myślisz, co wpłynęło 
na ozdrowienie Oskara?

Drogi Czytelniku!
Przeczytałeś? Wysłuchałeś? 
Namaluj ilustrację 
do tej książki…